‫[دو هزار و پانصد سال قبل از میلاد مسیح]
‫بد نیست دلیل مرگت رو بدونی.
‫خداوند رهات کرده.
‫خدایی که می‌گفت دوستت داره...
‫خدایی که ازت طلب پرستش می‌کرد...
‫رهات کرده که نابود بشی.
‫عجب بدشانسی‌ای.
‫بریم سر اصل مطلب؟
‫[سرزمین اوز]
‫دست بکش ای اهریمن!
‫ای برده‌ی نجس شیطان...
‫به نام خداوند دستور می‌دهم!
‫ دور شو!
‫وای...
‫تویی که. وای.
‫گمونم از زمان...
‫- سیل ندیدمت؟ ‫- آره. اوهوم.
‫بابت اون قضیه شرمنده.
‫اختیار داری بابا.
‫وای. کجا بودم؟
‫- «دور شو». ‫- درسته. درسته.
‫دور شو این اهریمن بدکار!
‫به دستور خداوند متعال ‫دستور می‌دهم دور بشوی!
‫نه خیر.
‫نه خیر؟
‫نه ممنون. آخه اجازه دارم.
‫اجازه؟ از کی؟
‫- از طرف خدا. ‫- اوه...
‫نه این‌که از شوخی‌هات بدم بیاد ها...
‫نه، نه، نه، نه، شوخی نیست.
‫- این‌ها بزهای ایوب هستن دیگه، نه؟ ‫- آره. ایوب.
‫که بد نیست بدونی از پیامبران عزیز ‫خدا هم هست دیگه...
‫خلاصه بگم؟
‫ابلیس و زیردستان اهریمنش...
‫حق دارند بدون هیچ مخالفتی تمامی ‫اموال ایوب را نابود کنند.
‫ارادتمند شما، خدا.
‫نه!
‫امکان نداره!
‫ایوب آدم خوب و درستکاریه.
‫می‌شه گفت واقعا فرمانبرداره.
‫من اهریمن هستم دیگه. شاید دروغ می‌گم.
‫اصلا می‌دونی چیه؟ بیا ببینیم.
‫به نظر من که قانونی بود!
‫توسط خودمون مهر و موم شده.
‫آمین.
‫بله. کاملا سالمه!
‫وای بر من.
‫- چیکار کرده مگه؟ ‫- ایوب؟ کاری نکرده که.
‫ایوب مهربون‌ترین آدم دنیاست.
‫واسه همین واسه شرط‌بندی خوب بود.
‫- شرط‌بندی؟ ‫- آره.
‫آخه خدا داشت می‌گفت که ‫ایوب خیلی درستکاره...
‫و خیلی خدا رو دوست داره.
‫- و شیطان گفت که... ‫- شیطان گفت؟
‫بله. شیطان گفت که درستکاریش بخاطر اینه ‫که خدا خیلی بهش لطف می‌کنه.
‫خلاصه سرت رو درد نیارم...
‫خدا گذاشت که شیطان ایوب رو بدبخت کنه.
‫- بعدش مشخص می‌شه. ‫- آهان.
‫- پس صرفا خیرهای دنیویش نابود می‌شه. ‫- دقیقا.
‫چیز مهمی نیست که.
‫صرفا مزرعه، شترها، بزهاش...
‫- گاوهای نر‌، فرزندان، غازهاش... ‫- چیش؟
‫غاز دیگه. همون اردک‌های گنده و عصبانی.
‫فرزندانش؟
‫آهان!
‫آهان، فهمیدم. این‌طوری که پس عیبی نداره.
‫معلومه که نداره.
‫به اراده الهی اعتماد کن ازیرافیل. همیشه.
‫البته. البته.
‫پس وقتی آزمون‌های ایوب تموم بشه...
‫همه چیز رو بهش پس می‌دیم؟
‫حتی بیشتر بهش پس می‌دیم.
‫پاداش خداوند دو برابر داشته‌های ‫قبلیش خواهد بود.
‫خدا را شکر.
‫دو برابر گاوهای نری که داشت، دو برابر ‫بزهایی که داشت، دو برابر فرزندانی که داشت.
‫دو برابر... دو برابر فرزندانی که داشت؟
‫بله، درسته. الان چند تا داره؟ سه تا؟
‫- پس شش تا بچه خواهد داشت. ‫- احتمالا هفت تا.
‫می‌دونی که خدا عاشق عدد هفته.
‫درسته. وای...
‫فقط مسئله این که...
‫سیتیس پنجاه و هشت سالشه.
‫نمی‌دونم که دقیقا...
‫چقدر با پروسه زایمان انسان‌ها آشنایی دارید.
‫درواقع خیلی آشنایی دارم.
‫با توجه به این‌که شخصا ‫تولد اولین انسان رو دیدم.
‫بله. بله البته.
‫هرچند می‌شه گفت تولد حوا...
‫دقیقا تولد معمولی‌ای... به‌هرحال...
‫منظورم این بود که...
‫مطمئن هستید که سیتیس حاضره ‫چهار بار دیگه زایمان کنه؟
‫هفت بار دیگه.
‫ولی اون که درحال حاضر سه بچه داره دیگه... ‫پس...
‫درسته، ولی اون‌ها می‌میرن.
‫نمی‌فهمه.
‫قبلی‌ها رو برنمی‌گردونیم؟
‫البته که نه!
‫ولی بچه جدید بهشون می‌دیم.
‫گمونم با قبلی‌ها اخت گرفته باشن.
‫- و اگه ما بکشیمشون... ‫- ازیرافیل...
‫ما آدم‌ خوب‌های داستان هستیم.
‫خب؟ قرار نیست کسی رو بکشیم.
‫صرفا کار ما اینه که جلوی جهنم رو نمی‌گیریم.
‫عاقبتشون با خودشونه.
‫[لندن]
‫[زمان حال]
‫بعد از حرف «کی» چی میاد؟
‫غافلگیرم کردی.
‫- چیز خوبیه؟ ‫- صرفا متوجه اومدنت نشدم.
‫درسته.
‫شاید بد نباشه حین حرکت ‫یه صدایی ازت خودت در بیاری.
‫- باشه. ‫- بعد از «کی»، «ال» میاد.
‫مگه داره چی‌کار می‌کنی؟
‫گفتم بد نیست پیدا کردن ‫کتاب‌ها آسون‌تر باشه...
‫واسه همین دارم به ترتیب الفبا می‌چینمشون.
‫نویسنده‌ها رو به ترتیب الفبا می‌ذاری؟
‫«نویسنده» چیه؟
‫نه، داشتم کتاب‌ها رو...
‫به ترتیب اولین حرف ‫اولین جمله مرتب می‌کردم.
‫آخه این‌طوری که کسی... ‫عالیه. فکر خوبیه.
‫لطف کردی جیم. ادامه بده.
‫حالا هم حین رفتن صدا در میارم.
‫باشه.
‫این صدا نه.
‫این هم نه.
‫♪ هر روز نزدیک‌تر می‌شه ♪
‫♪ به سرعت ترن‌هوایی پیش می‌ره ♪
‫♪ عشقت مطمئنا به سمت من خواهد آمد ♪
‫♪ آهای ♪
‫چی داری می‌خونی؟
‫دارم می‌خونم؟ هم...
‫♪ آهای. آهای ♪
‫انگار که می‌خوندم.
‫گمونم از خودم درآوردم.
‫«بهترین دوران بود. بدترین دوران هم بود.»
‫پس می‌ره توی فهرست «آی»‌ها.
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫تلگرام: aManOfWar@
‫بدجوری به فنا رفتی.
‫جای تعجب نداره.
‫اهریمن سابقی که بهشتیان ازش متنفرن ‫و جهنمیان هم حاضرن سر به تنش نباشه.
‫قهرمان قصه چطور تحمل کنه؟
‫- مسخره‌ام می‌کنی؟ ‫- اگه بکنم می‌فهمی؟
‫اجازه هست بشینم؟
‫- جبرئیل ناپدید شده. ‫- متوجه‌ام.
‫با بعل‌الذباب حرف زدم...
‫و به این نتیجه رسیدیم که ‫قضیه به ازیرافیل مربوطه.
‫آره، من که بعید می‌دونم.
‫دیشب معجزه‌ای عظیم رخ داد.
‫از اون معجزاتی که...
‫فقط از پس فرشتگان مقرب قدرتمند برمیاد.
‫که نزدیک کتاب‌فروشی دوستت هم بود.
‫یعنی می‌خوای بگی نمی‌دونی کار کی بوده؟
‫از کجا می‌دونی کار خودم نبوده؟
‫اگه کمک‌مون کنی ممنون می‌شیم.
‫وگرنه...
‫بهشتیان ازت متنفر می‌شن...
‫جهنمیان هم می‌افتن دنبالت که نابودت کنن.
‫متوجه شدی که دارم تهدیدت می‌کنم؟
«تنظیم شده توسط تیم پاپکورن» [ @PapkornBot ]
‫فصل دوم — قسمت دوم ‫«سرنخ»
‫مگی!
‫تو از موسیقی سر در میاری.
‫آهنگی می‌شناسی که این‌طوری باشه؟
‫♪ روز به روز قوی‌تر می‌شه ♪
‫♪ چنین عشقی... ♪
‫♪ مطمئنا به سمت من خواهد آمد ♪
‫گریه‌ات گرفت که.
‫نه.
‫واقعا نمی‌کنی؟ آخه من...
‫آره، می‌دونم دارم گریه می‌کنم. ‫صرفا یه اصطلاحه.
‫آهان. درسته.
‫پس می‌شه بپرسم که چرا... گریه نمی‌کنی؟
‫خب قطعا سر اون گریه نمی‌کنم.
‫نه بابا. طبیعتا نه.
‫یعنی چرا...
‫ماه‌ها طول کشید که جرئت به خرج بدم ‫و واسش یه صفحه موسیقی ببرم...
‫بعدش هم که یهویی دیشب ‫توی کافی‌شاپ گیر افتادیم...
‫و من کاملا بی‌شعور بازی درآوردم...
‫و حالا هم با یه نفر دیگه‌ست!
‫ولی جدا از اون، مطمئنم که عاشق شدم.
‫- اوه... ‫- ولی طرف ازم متنفره...
‫- و چه کاری از دستم برمیاد؟ ‫- هوم...
‫می‌شه بعدا درموردش حرف بزنیم؟
‫آخه الان توی دست و بالم معجزه ندارم.
‫آره، نگران نباش. متوجه‌ام.
‫و درست می‌گی...
‫وظیفه‌ات نیست که زندگی عشقی فلک‌زده‌ی ‫من رو تعمیر کنی.
‫اسم آهنگ «هر روز» اثر بادی هالی ‫و نورمن پتیه.
‫ادامه‌ای برای تک‌آهنگ «پگی سو» بود...
‫که سال ۱۹۵۷ تحت انتشارات کورال منتشر شد.
‫عالیه.
‫- نسخه‌ای ازش داری؟ ‫- اوهوم. خیلی دارم.
‫یه مشروب‌فروشی توی ادینبرو هست.
‫واسشون تک‌آهنگ می‌فرستم که ‫توی جوک‌باکس پخش کنن...
‫اون‌ها هم واسم یه نسخه از ‫«هر روز» می‌فرستن.
‫می‌گن هر آهنگی پخش می‌کنن ‫تبدیل به «هر روز» می‌شه...
‫که خیلی عجیبه، البته اسکاتلندی هستن دیگه...
‫بیا.
‫[ادینبرو، پلاک ۶۶ دروازه بز، رستاخیزگرا]
‫وای نه.
‫- این که اصلا خوب نیست. ‫- چی؟
‫- اومدن. حسشون نمی‌کنی؟ ‫- کی رو می‌گی؟
‫و سرخود هم رفته!
‫به به...
‫- خوشحالم اینجا می‌بینمتون. ‫- ازیرافیل!
‫گمونم دلیل اومدنمون رو بدونی.
‫- ما دنبال... ‫- درود! من جیم هستم!
‫مخفف جیمزه. ولی لزومی نداره به همه بگم.
‫من دستیار کتاب‌فروشی هستم.
‫جبرئیل.
‫- جبرئیل کجاست؟ ‫- جبرئیل؟
‫گاهی‌اوقات من رو هم جبرئیل صدا می‌کنن.
‫- داخل حرف بزنیم؟ ‫- بله!
‫چرا که نه.
‫مایلید بیایید داخل؟
‫هورا! بیایید کتاب بفروشیم!
‫جیم، اذیتشون نکن.
‫کتاب نمی‌خوان.
‫چون هنوز امتحان نکردن.
‫کتاب حرف نداره! بیایید نشونتون بدم.
‫خیال کردی ستون نور رو ندیدیم؟
‫ستون نور؟ کدوم ستون؟
‫ستون نور عظیمی که حین معجزه دیده می‌شه.
‫دیشب از این مغازه ساطع شد.
‫حدود بیست و پنج ایلعازر.
‫نگو که کار خودت بوده.
‫من...گمونم که...
‫حالا یه معجزه‌ای کردم.
‫و علت این معجزه چی بود ازیرافیل؟
‫چنین چیز عظیمی باید ‫دلیل مهمی هم داشته باشه.
‫این کتاب‌هایی جلدشون سفت ‫نیست خوب باد می‌زنن!
‫بخاطر...
‫[ادینبرو، پلاک ۶۶ دروازه بز، رستاخیزگرا]
‫عشق بود! آره!
‫آره، آخه می‌دونید...
‫مگی که توی آهنگ‌فروشی کار می‌کنه...
‫عاشق شده.
‫احساسات انسانیه دیگه.
‫عاشق نینا که اون سمت خیابونه.
‫و نینا دوستش نداره.
‫مگی هم مستاجر منه...
‫بخاطر همین یه معجزه بزرگ کردم...
‫که اون و نینا...
‫عاشق هم بشن.
‫- جواب داد؟ ‫- بله! بله.
‫عالی جواب داد. بله.
‫کاملا عاشق هم شدن.
‫پس این معجزه ربطی به ‫غیاب جبرئیل نداشت دیگه؟
‫جبرئیل؟
‫گفته بودید که دنبال جبرئیل می‌گردید.
‫- گفتیم؟ ‫- آره.
‫با بزرگ‌هاش هم که می‌شه مگس کشت.
‫می‌دونم چی تو فکرتونه. ولی عیبی نداره.
‫چون زیباییش به اینه که اصلا کارساز نیست.
‫تو رو...
‫تو رو یه جایی ندیدم؟
‫چرا.
‫دیدی.
‫من دستیار کتاب‌فروشیم.
‫الان در رو واست باز کردم.
‫فردا صبح یه نفر رو می‌فرستم ‫که معجزه رو ثبت و اثبات کنه.
‫خوب حواسمون بهت هست ازیرافیل.
‫کاملا رفتارتون حرفه‌ایه.
‫من... من چی؟
‫نباید حواستون به من هم باشه؟
‫به نظر آدم‌های خوبی بودن.
‫♪ هر روز نزدیک‌تر می‌شه ♪
‫♪ به سرعت ترن‌هوایی پیش می‌ره ♪
‫♪ چنین عشقی... ♪
‫♪ مطمئنا به سمت من خواهد آمد ♪
‫♪ آهای. آهای ♪
‫♪ هر روز سریع‌تر می‌شه ♪
‫♪ همه می‌گن که برو باهاش حرف بزن ♪
‫♪ چنین عشقی... ♪
‫[الاغ چرک]
‫می‌ریم مشروب‌فروشی!
‫- هیچ‌وقت نمی‌ری مشروب‌فروشی! ‫- الان توی مشروب‌فروشی هستیم.
‫- مگه مشکل کافی‌شاپ چیه؟ ‫- دقیقا مشکل همینه.
‫من یه شری می‌خوام. یه شری بزرگ.
‫آهان...
‫تالیکسر بزرگ لطفا. ‫یه شری هم برای خانم برکنی.
‫جناب فل!
‫هام... سلام؟
‫براون هستم. از فرش فروشی براون.
‫سال‌ها پیش در جلسه سالانه انجمن تاجران ‫و صاحب‌مغازه‌های خیابان ویکبر...
‫با هم دیگه آشنا شدیم.
‫- البته. ‫- اون‌موقع گفتید...
‫خوش‌حال می‌شید که یکی از ‫دورهمی‌های ماهانه رو میزبانی کنید.
‫جدا؟
‫هر بار که فروشگاهتون رو دیدم تعطیل بود!
‫اگه آدم خرافاتی‌ای بودم ناراحت می‌شدم!
‫- درسته. ‫- آره.
‫فقط باید راجع به پیشنهاد مزخرف شورا...
‫راجع به کلکسیون‌ها و کمپین ‫چراغ‌های خیابانی زمستان حرف بزنیم.
‫- متاسفانه... ‫- شری واسه تو.
‫ویسکی هم واسه من... سلام.
‫الان آقای فل داشت بهمون می‌گفت ‫چقدر خوشحال می‌شه...
‫میزبان دورهمی ماهانه انجمنمون بشه.
‫- واقعا شگفت‌زده‌ام می‌کنی. ‫- جزئیات رو واست می‌فرستم...
‫ولی پنج‌شنبه بعد تعطیلی.
‫دیدی؟ واسه همین نمیام مشروب‌فروشی.
‫فکر خودت بود!
‫یه مسئله فوری پیش اومده که ‫باید راجع بهش حرف بزنیم.
‫آره. من هم همین‌طور. راجع به معجزه دیشب.
‫درسته. ولی نمی‌شه توی کافه راجع بهش حرف زد.
‫- چرا؟ ‫- بخاطر اون زنی که توی کافه‌ست.
‫اسمش نیناست.
‫مگی که توی موسیقی‌فروشیه...
‫ازش خوشش میاد...
‫و نمی‌دونه که چطور پا پیش بذاره.
‫یه مشکل واقعی هم داریم که توی کتاب‌فروشیته!
‫همون مشکله.
‫بهشت از معجزه‌ دیشب جبرئیل خبردار شده.
‫- آخ! ‫- مشکوک شدن!
‫من هم گفتم که کاری کردم که ‫مگی و نینا عاشق هم بشن.
‫چرا؟
‫- اولین چیزی بود که به ذهنم رسید. ‫- باور کردن؟
‫یه نفر رو می‌فرستن که بررسی کنه.
‫عالیه. یه معجزه کوچولو بکن. ‫اجی مجی بکن...
‫نینا عاشق مگی می‌شه. مشکل حل می‌شه.
‫معجزه‌ها که این‌طوری نیست.
‫پس پیشنهادت چیه؟
‫ما درستش کنیم.
‫نینا و مگی عاشق هم بشن. ‫شک بهشتیان از بین می‌ره.
‫منظورت مثل یه جور طوفانه که...
‫مجبور بشن برن زیر یه سرپناه؟
‫به چشم‌های هم خیره می‌شن...
‫و متوجه می‌شن که نیمه گم‌شده هم هستن؟
‫- به نظر نامعقول میاد. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫انسان‌ها وقتی که خیسن به هم خیره بشن...
‫بوم. حل می‌شه.
‫توی یه فیلم از ریچارد کرتیس ‫دیدم این‌طوری شد.
‫اگه می‌خوای تخیل رو قاطی ماجرا کنی...
‫- بهتره درست انجامش بدی. ‫- درست چیه؟
‫- جین آستن رو یادته؟ ‫- آره.
‫قرار نیست یهویی یادم بره که.
‫مغز متفکر سرقت الماس کلارکنول در سال ۱۸۱۰.
‫قاچاقچی برندی. جاسوس بزرگ.
‫عجب شاهکاری.
‫کتاب می‌نوشت. رمان.
‫- جین؟ آستن؟ ‫- آره!
‫خورد توی ذوقم که. رمان می‌نوشت؟
‫آره. رمان‌های خیلی خوب.
‫خب نه، صرفا غافلگیر شدم. همین.
‫خیال می‌کردم می‌شناختمش.
‫- مراسم داشت. ‫- عجب.
‫مراسم رقص.
‫مردم جمع می‌شدن و شیک می‌رقصیدن...
‫و بعد متوجه می‌شدن هم رو درک نکردن...
‫و در واقع کاملا عاشق هم هستن.
‫- این دیگه نامعقوله. ‫- ظاهرا همیشه جواب می‌ده.
‫یه چیز دیگه هم هست. ‫موسیقی رو بهت نشون می‌دم.
‫گمونم سرنخ باشه.
‫متوجه نشدم. قراره طوفان به پا کنم یا نه؟
‫بیا. می‌خوام سرنخ رو نشونت بدم!
‫هرچیزی که پیدا کردی، ‫خواهشا اسمش رو نذار سرنخ.
‫ولی سرنخه.
‫حداقل انقدر جدی بیانش نکن.
‫جبرئیل امروز داشت آهنگ می‌خوند.
‫چی؟
‫اون آهنگه رو شنیدی که می‌گه...
‫♪ هر روز نزدیک‌تر می‌شه ♪
‫- نه. ‫- داشت همین رو می‌خوند.
‫یه آهنگ انسانی.
‫و این آهنگ یه رازی درش نهفته‌ست.
‫و سرنخ همونه! درسته.
‫حرف نباشه.
‫[آثار جین آستن]
‫جین آستن کتاب هم می‌نوشته.
‫واقعا نمی‌شه از کار شما سر در آورد.
‫خب جیم. بهم بگو چی می‌دونی.
‫باشه.
‫چی می‌دونی؟
‫نه، یعنی اولین چیزی که یادته چیه؟
‫یادمه که امروز یه آهنگ خوندم.
‫از کجا شنیدیش؟
‫امروز صبح شنیدمش. از دهن خودم.
‫و یادمه که سه تا آدم مهربون ‫الان اومدن مغازه.
‫جدا؟
‫آره. الان توی مغازه بودن.
‫این‌طوری که نمی‌شه.
‫زودباش. فکر کن.
‫خوب فکر کن. اولین چیزی که یادته چیه؟
‫به یاد دارم که ستارگان سپیده ‫به همراه هم آواز خواندند...
‫و فرشتگان درگاه الهی طلب لذت می‌کردند.
‫آره! آره! درسته!
‫- نه... ‫- ادامه بده!
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا می‌تونی.
‫نمی‌تونم! نمی‌تونم!
‫نمی‌تونم به یاد بیارمشون.
‫حافظه‌ام به اندازه کافی کشش نداره. ‫دیگه نداره.
‫درسته. متوجه‌ام.
‫متاسفم جیم.
‫ولی کارت حرف نداشت.
‫حالا استراحت کن.
‫اربابت این رو به ایوب گفت. یادته؟
‫کاملا یادمه.
‫[سفر ایوب]
‫- فرزندانم؟ ‫- اوهوم.
‫هستن؟ باهاشون کاری دارم.
‫نمی‌دونم.
‫سیتیس می‌دونه.
‫شرمنده. بد موقعی اومدی.
‫آره خب، دارم می‌بینم. چی شده؟
‫خدا ترکم کرده و من رو به اهریمن‌ها سپرده.
‫وای! حتما خیلی خشمگینی؟
‫مملو از خشم هستم.
‫باید هم باشی.
‫مخصوصا بعد این همه اطاعتی که از خدا کردی.
‫از خدا خشمگین نیستم.
‫از خودم خشمگینم.
‫خودت؟ چرا؟ مگه چی‌کار کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی ببین چقدر در گناه غرق شدم ‫که نه تنها لایق اینم...
‫بلکه حتی گناهم را نمی‌دانم.
‫باز چی شده؟
‫وای. سیتیس عزیزم...
‫ایشون با بچه‌هامون کار داره.
‫چیکار؟ تو کی هستی؟
‫دوستی قدیمی. اومدم بهتون تسلی بدم.
‫کدوم دوست قدیمی؟
‫به نظرت کدوم؟
‫بیلداد از شوآه؟
‫درسته. بریم سراغ بچه‌ها.
‫کجا تشریف دارن؟
‫الان وقتش نیست بیلداد از شوآه.
‫ممنون که سر زدی، ولی الان مشغول...
‫کنار اومدن با خشم پروردگاریم.
‫آره خب.
‫گفتم بد نیست بیام سری به بچه‌ها بزنم.
‫نه.
‫این خواست خدا نیست!
‫مطمئنی؟
‫اون‌ها که کاری نکردن! ‫بچه‌های معصومین!
‫بزها هم معصوم بودن.
‫بـامـابیــن
‫چه خانه خوبی دارید.
‫حیف شد...
‫کراولی!
‫لزومی نداره فرزندان ایوب رو نابود کنی.
‫آخرین باری حرف زدیم با اطمینان می‌گفتی...
‫نمی‌تونم بزهاش رو نابود کنم.
‫درسته. اشتباه می‌کردم.
‫- از لحاظ فنی می‌تونی. ‫- پس از لحاظ فنی هم می‌کنم.
‫ولی لزومی نداره. موضوع همینه.
‫مسلما خوبی اهریمن بودن اینه...
‫که می‌تونی هرکاری بخوای بکنی.
‫- حسادت می‌کنی فرشته؟ ‫- قطعا نه.
‫من هم می‌تونم خواست خدا رو عملی کنم.
‫خواست خدا مثلا این‌که بچه‌های معصوم رو ‫بکشی که شرطش با شیطان رو برنده بشه؟
‫گمون نکنم...
‫- این خواسته خدا باشه. ‫- خب...
‫و گمون نمی‌کنم خواسته خودت هم باشه.
‫مگه تو از امیال من چی می‌دونی؟
‫- من تو رو می‌شناسم. ‫- من رو نمی‌شناسی.
‫زمانی فرشته بودی می‌شناختمت.
‫فرشته‌ای که می‌شناختی دیگه وجود نداره.
‫پس بگو که این خواست خودته.
‫توی چشم‌هام نگاه کن و بگو.
‫خواست خودمه.
‫مایلم بچه‌های معصومِ ایوب صالح رو...
‫مثل بزهای بی‌گناهش نابود کنم.
‫اگه این‌طوره که خدا ببخشت.
‫که این‌طور؟
‫- اون پوزخند مسخره رو از چهره‌ات پاک کن. ‫- پوزخند نمی‌زنم که.
‫معنیش این نیست که ما متحد هستیم.
‫نه! نه...
‫صرفا موقتا مخالف نیستیم.
‫هرطور که تو بگی.
‫لزومی نیست بترسید.
‫من فرشته‌ای از جانب خداوند هستم.
‫آهان. شرابی که پدر برایش دعا کرد رو آوردی؟
‫- برای مهمانی. ‫- آم... نه.
‫شرابی ندارم فرزندم.
‫- برایتان... ‫- انون!
‫- چی شده؟ ‫- فرشته‌ها اومدن.
‫ولی اون همیشگی‌ها نیستن.
‫تازه شراب هم نیاوردن.
‫خب پس بهتره گم شید شراب بیارید دیگه.
‫عجب پسر نازی.
‫هشدار می‌دهم!
‫شیطان امشب اهریمنی را...
‫- برای نابودی شما فرستاد! ‫- مزخرف نگو.
‫جرئت نداره.
‫چی گفتی؟ شیطان؟
‫- شیطان جرئت نداره؟ ‫- عمرا اگه داشته باشه
‫آخه من کیزیام. دختر ایوب.
‫من هم انون هستم. پسر ایوب.
‫من هم جمیمه‌ام! این سفال رو خودم درست کردم!
‫- وای. ‫- درسته.
‫همچنین دختر ایوب هم هست.
‫ایوب هم می‌شناسید دیگه؟
‫بنده موردعلاقه خداوند.
‫آره، می‌دونم کی هستید.
‫- قیافه تو عجیبه فرشته. ‫- مگه نه؟
‫اهریمنی؟
‫کارش درسته.
‫درسته. از لحاظ فنی اهریمنه.
‫دقیقا.
‫فرستاده شدم که نابودتون کنم!
‫حاضرید؟
‫گفتی نمی‌کنی که.
‫اهریمنم. دروغ گفتم.
‫نمی‌تونی نجاتمون بدی؟
‫متاسفانه نه. آخه اجازه داره.
‫ولی... نترسید.
‫جاتون کاملا امنه.
‫مطمئنی فرشته خان؟
‫بله. کاملا مطمئنم.
‫چی شد؟ توی زیرزمینیم.
‫می‌دونستم!
‫گمونم باد زد.
‫نقشه شیطان این بود پس.
‫بادی وحشی از جنگل...
‫که خانه رو روی سرشون خراب کنه.
‫عجب نابغه‌ای هستی.
‫درواقع به نظرم ایده زیرزمین معرکه بود.
‫می‌شه یه نفر بگه...
‫چی...
‫باهاش چیکار کردی؟
‫این کار.
‫می‌شه من آبی باشم؟
‫تو نمی‌شی. هنوز نرفتی روی مخم.
‫می‌شه بشم؟
‫باشه.
‫زود شروع کردن.
‫خب...
‫بد نیست ما هم راحت باشیم.
‫داری... شراب انسانی می‌خوری؟
‫مستت می‌کنه.
‫حرف نداره.
‫هوم...
‫عجب تاکستان خوبی دارن.
‫باشه خب. تو نخور.
‫غذا بخور ولی.
‫با غذا که مست نمی‌شی.
‫بیا دیگه.
‫بیا دنده گاو بخور.
‫می‌خوای من رو وسوسه کنی؟
‫البته که نه. فرشته‌ها که ‫وسوسه نمی‌شن. مگه نه؟
‫- قطعا نمی‌شن. ‫- خب بیا پس.
‫می‌تونی غذا رو امتحان کنی.
‫خب...
‫به سلامتی.
‫بی‌خیال بابا. یه کوچولو که در جناح ما هستی.
‫حتی یه ذره هم نیستم.
‫خب در جناح جهنم که نیستی.
‫تا جایی بتونم با جهنم کنار میام.
‫پس در جناح کی هستی؟
‫جناح خودم.
‫خدای من.
‫این‌طوری که انگار...
‫چی؟
‫خیلی تنهایی.
‫تنها؟ تنها که نیستم.
‫تو در جناح کی هستی؟
‫البته که خدا.
‫جدا؟
‫همون خدایی که گفت بچه‌ها رو نفله کنم؟
‫آره.
‫- ولی... ‫- آره...
‫شروع من هم همین‌طوری بود.
‫توی جهنم می‌بینمت.
‫[فردای همان روز]
‫پناه بر خدا.
‫کفر گفتی فرشته؟ انتظار نداشتم.
‫نه، ببین! وای...
‫خدای من!
‫اگه سوالی ازم داری ایوب...
‫ازت سوال دارم.
‫می‌دونی چطور زمین رو خلق کردم؟
‫وقتی ستون‌هاش رو نهادم کجا بودی ایوب؟
‫وقتی که ستارگان سپیده ‫به همراه هم آواز خواندند...
‫و فرشتگان الهی طلب لذت می‌کردند کجا بودی؟
‫- الان خدا داره... ‫- گمونم.
‫...باهاش حرف می‌زنه؟
‫- گمون نکنم بهش جوابی بده. ‫- نه.
‫فقط صرفا می‌تونه سوال بپرسه.
‫قوانین آسمان‌ها رو می‌دونی؟
‫صورت‌های فلکی رو تو در آسمان بنا کردی؟
‫می‌توانی آذرخش را فرا بخوانی ‫که بهت جواب پس بده؟
‫به طاووس تو پر دادی ایوب؟
‫دویدن را تو به شترمرغ آموختی؟
‫خدا چی گفت؟
‫مطمئن نیستم.
‫چیز زیادی نفهمیدم.
‫خیلی برای درکم شگفت‌انگیز بود.
‫شترمرغ‌ها وارد داستان شدن.
‫- شترمرغ؟ ‫- و وال‌ها.
‫خدا خیلی به وال افتخار می‌کرد.
‫وارد جزئیات شگفتی نهنگ‌ها شد.
‫چیزی رو توضیح هم داد؟
‫گمونم منظورش این بود که...
‫اگه جوابی می‌خوای...
‫وقتی توانایی خلق نهنگ داشتی سوال بپرس.
‫بچه‌ها چی؟
‫به بچه‌ها اشاره‌ای نکرد؟
‫نه.
‫ای ایوب فاضل...
‫تو آزمون خدا را پشت سر گذاشتی.
‫آماده دریافت پاداشت باش.
‫بنگر که سیصد گوسفند از دست دادی...
‫و خداوند ششصد گوسفند به تو اعطا می‌کند!
‫ببخشید، ببخشید.
‫چی باید بگی؟
‫ازت تشکر کنم؟
‫از من که نه. از خدا تشکر کن!
‫می‌خوای بابت گوسفند از خدا تشکر کنم؟
‫بچه‌هامون.
‫بچه‌هامون چی می‌شن؟
‫بله، درسته، بله...
‫داشتم به اون هم می‌رسیدم.
‫از آن‌جا که...
‫سه فرزندتان کاملا دیگه مُردن...
‫خدا دستور داد که هفت فرزند ‫دیگر به دنیا بیاورید!
‫- بچه‌هامون مُردن؟ ‫- آره.
‫ولی من بچه‌هام رو دوست داشتم!
‫من بچه بیشتری نمی‌خوان.
‫اگه بچه‌هام مُرده باشن ‫خدا رو دشنام می‌دم...
‫آهای!
‫هی، هی، هی، این کار عاقبت خوشی نداره.
‫من رو یادته؟ بیلداد از شوآه.
‫- آم... ‫- این کیه؟
‫می‌گه بیلداد از شوآه‌ست.
‫پس بیلداد از شوآه هستم.
‫کفش لازم ندارید؟
‫از شوآه یعنی از سرزمین شوآه.
‫- آره. ‫- البته که همینه.
‫که در آن من کفاش ماهری هستم.
‫چیه؟ خیال کردین توی شوآه کفش نداریم؟
‫آره خب، هرچند عالی می‌شه اگر...
‫در زمینه تولید مثل انسانی ‫تجربه داشته باشید.
‫عجب شانسی آوردید!
‫من کفاش و پزشک زایمان هستم.
‫این دو همیشه از علایقات بزرگ ‫بیلداد از شوآه بوده.
‫مشکل شما چیه؟
‫خب سیتیس که می‌بینی...
‫خبردار شده که باید کلی بچه بیاره.
‫بسیارخب!
‫بزن بریم پس! خجالت نکش سیتیس.
‫من ماما و پینه‌دوز ماهری هستم.
‫و مطمئنم که فرشتگان عزیز حضور ذهن دارند.
‫بله، درواقع جبرئیل که این‌جاست...
‫شخصا شاهد تولد در باغ عدن بوده.
‫واقعا؟ وای.
‫پس سعی می‌کنم در حضور ‫یک متخصص خودم رو اثبات بکنم.
‫اوه...
‫هرکاری که می‌گم رو بکن.
‫آم...
‫بسیارخب بانوی نیک...
‫به سمت شوهرت برگرد...
‫دست در لباسش ببر...
‫بالاتر. بالاتر.
‫یکم بالاتر...
‫درسته! حالا سه تا از دنده‌هاش رو بکش بیرون.
‫درسته. دنده. نگران نباشید.
‫ بخشی از پروسه‌ست. قبلا دیدمش.
‫حال برای تکمیل پروسه هم رو در آغوش بگیرید.
‫- مامانی! ‫- اوه!
‫ولی این‌ها که نوزاد نیستن.
‫معلومه که نیستن.
‫مگه حوا نوزاد بود؟
‫- بود؟ ‫- نه، نه.
‫در هر اندازه‌ای هستن.
‫انون، پسرم!
‫- انون؟ ‫- نه، نه، نه.
‫انون نیست که ایوب. انون مُرد.
‫این پسر جدیدته.
‫- ولی این که... ‫- معجزه‌ست.
‫معجزه‌ست که پسر جدیدمون...
‫انقدر شبیه به پسر قبلیمونه.
‫- ولی این... ‫- نه ایوب. ببین.
‫انون نیست که. پسر جدیده.
‫همه‌شون... همه بچه‌های جدیدن.
‫بله. درست می‌گی. انون نیست.
‫معلومه که هستم.
‫ازیرافیل، این بچه‌های جدیدی هستند ‫که خدا به ایوب وعده داد؟
‫ظاهرا که مطمئن هستیم.
‫نه، باید کاملا مطمئن باشیم.
‫ولی ظاهرا بچه‌های سابقش هستند.
‫کی هستن ازیرافیل؟
‫بچه‌های...
‫جدیدش هستن.
‫به عنوان یه فرشته قول می‌دم.
‫خب پس تمومه دیگه. نه؟
‫چرا نگفتی پس؟
‫تبریک می‌گم.
‫کراولی؟
‫رفت.
‫وقتی داشتی فکر می‌کردی.
‫می‌دونی قبلا...
‫خیلی مزخرف بودی.
‫یعنی واقعا مزخرف بودی.
‫الان هم مزخرفم؟
‫نمی‌دونم.
‫امیدوارم نباشی.
‫اوه... خوبه.
‫[ادینبرو، پلاک ۶۶ دروازه بز، رستاخیزگرا]
‫تو همونی که دیروز بودی. ‫رعد و برق بهت زد.
‫ظاهرا قضیه جدی نبود.
‫آقایی که شش اسپرسو توی ‫فنجون گنده می‌‌خواست.
‫یه سوال مسخره. ‫نظرت راجع به باران ناگهانی چیه؟
‫درسته. واقعا سوال مسخره‌ایه.
‫نه، ولی در صورت رخداد یک بارش ناگهانی...
‫احتمالش هست که زیر سایه‌بان پناه بگیری؟
‫وای. انگار...
‫انگار که واقعا به روحم نفوذ کردی.
‫قدرتمه دیگه.
‫به عنوان مثال...
‫وای. مگی؟
‫چیز، نه. چیزی نیست. قطعا.
‫صرفا دوستیم.
‫درواقع دوست هم نیستیم. ‫اصلا هم رو نمی‌شناسیم.
‫صرفا وقتی برق قطع شد با هم گیر کردیم.
‫نامزدم وقتی شنید ناراحت شد.
‫شب دلپذیری نبود. همین.
‫گرفتم.
‫می‌خوای برسونمت؟
‫نه، ممنون.
‫می‌خواستم از این بهت بگم.
‫سرنخم.
‫- «رستاخیزگرا». ‫- مشروب‌فروشیش.
‫یه جوک‌باکس داره.
‫این آهنگ رو در جوک‌باکسش پیدا کردن.
‫که چی؟
‫اولا که روی جوک‌باکس نبود.
‫ظاهرا مهم نیست که ملت اونجا ‫چی دوست دارن گوش بدن...
‫هرچی که پخش می‌کنن تبدیل به این می‌شه.
‫می‌شه گفت یه جور... معجزه‌ست.
‫اوه.
‫واسه همین گفتم بهتره برم اونجا...
‫و خودم بررسی کنم.
‫منطقیه. قطارت کی می‌ره؟
‫راستش گفتم بهتره با ماشین برم.
‫- کدوم ماشین؟ ‫- ماشینمون.
‫- ما که ماشین نداریم. ‫- البته که داریم.
‫خوشگل نیست؟
‫بنتلی ماشین منه.
‫از لحاظ فنی آره.
‫مثل اون کتاب‌فروشی که ‫از لحاظ فنی مال منه...
‫ولی هر دو ازش استفاده می‌کنیم. مگه نه؟
‫نمی‌تونی ماشینم رو برونی.
‫نه، می‌تونم! گواهی‌نامه دارم. درسته.
‫نود سال پیش قبول شدم.
‫اصلا آزمونی نبود، ولی من اصرار کردم.
‫عمرا.
‫نگران نباش!
‫- خیلی خیلی احتیاط می‌کنم. ‫- نه!
‫و درحالی که نیستم می‌تونی ‫مراقب کتاب‌فروشی باشی.
‫و مراقب جبرئیل.
‫قبوله؟
‫«همان روزی بود که مادربزرگم منفجر شد.»
‫این حقیقت که مردان ثروتمند...
‫به همسری نیاز دارند...
‫در کل جهان تایید شده است.»
‫من که نفهمیدم چی می‌گه.
‫«روز قشنگی بود.»
‫این بهتر شد.
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫تلگرام: aManOfWar@
‫درسته. گفتم که شاید بفرستنت.
‫بسیارخب...
‫من آماده رفتنم.
‫- کجا بری؟ ‫- برم جهنم.
‫قرار نیست ببرمت جهنم، فرشته خان.
‫چرا نبری؟
‫گمون نکنم ازش خوشت بیاد.
‫ولی مجبوری دیگه.
‫الان دیگه مثل تو شدم.
‫اهریمن شدم.
‫شرمنده.
‫خیال کردی الان اهریمنی؟
‫با فرفری‌هات و ردای سفیدت...
‫من عزل می‌شم!
‫دروغ گفتم.
‫اراده خدا رو نادیده گرفتم.
‫آره درسته. نادیده گرفتی، ولی...
‫من که به کسی نمی‌گم.
‫خودت می‌گی؟
‫نه. خب پس چیزی عوض نمی‌شه دیگه.
‫پس من چی هستم؟
‫صرفا فرشته‌ای هستی که در حد توانش...
‫با خواسته‌های درگاه الهی راه میاد.
‫این‌طوری که خیلی...
‫تک و تنها به نظر میای؟
‫آره.
‫تو که گفتی این‌طور نیست.
‫من اهریمنم.
‫دروغ گفتم.
«تنظیم شده توسط تیم پاپکورن» [ @PapkornBot ]